Twee mensen die teleurgesteld naar huis gaan… Zij hadden geloofd degene gevonden te hebben, die hun een nieuwe visie kon geven op het leven en op de weg die zij moesten gaan. En dan het fatale einde: hun hoop werd aan het kruis genageld! En toch is er een zaadje in hun hart dat niet wil, ja niet kán geloven dat het allemaal verkeerd was. Zij blijven in gesprek met elkaar, delen hun verdriet en teleurstelling, en tijdens dit onderweg-zijn groeit het zaadje tot een plantje van hoop, dat alsmaar steviger wordt. Iemand komt opeens erbij, loopt met hen mee en zij herkennen Hem pas 's avonds, bij het breken van het brood: Jezus, als brandend vuur van Liefde in hun hart. Hun ogen gaan weer open en ook de weg die ze mogen gaan is hen weer duidelijk: vervuld van hoop, gelouterd door lijden, naar een nieuwe horizon van leven.
Hoe vaak zien wij het niet meer zitten en lopen bedroefd en terneergeslagen rond? Waarvoor doe ik eigenlijk wat ik doe, wat voor zin heeft het toch allemaal? Er is zo weinig uitzicht of hoop op verandering. En gauw trekken wij ons dan terug, worden depressief of vertonen 'burnout-achtige' verschijnselen, om het eens met een modern woord te zeggen.
De Emmaüsgangers laten ons zien hoe belangrijk het is om met elkaar in gesprek te blijven, ons niet terug te trekken, maar te delen wat ons beweegt, onze vreugden maar ook ons verdriet en onze twijfels. Juist dán kan het gebeuren, dat er "nog Iemand bij komt", ongezien en ongemerkt, en pas achteraf herkend.
Claudia Theinert
Van harte een zalig
en geloofsvol Pasen
toegewenst
