Dinsdag 17 maart
Groen was de
kleur van de dag, het groen van Ierland en St. Patrick, die hier meer
traditioneel dan devotioneel wordt gevierd. Koekjes met groene glazuur
dus, maar geen gebed tot de heilige... Wandelend tussen de studenten op
de campus voel ik me stokoud (het onweerstaanbare middagdutje helpt
niet om dat gevoel weg te nemen), lezend over de eerste jaren van de
Sociëteit echter, de jaren 1540, voel ik een jeugdig elan opkomen. Een
vurige vriendengroep, bereid om overal heen te gaan, niet gehinderd
door de lasten van een vaste betrekking, een huis, een salaris, en meer
dan dat: bereid om alles te delen wat ze wel hadden, hun geestelijke
rijkdom, en om de allerarmsten bij te staan. Edelmoedigheid was het
kernwoord in de geschiedenisklas, dankbaarheid het kernwoord in de
preek van vandaag. Ik realiseer me nu dat het eerste uit het tweede
voortkomt. Soms is er weinig nodig om dat gevoel van dankbaarheid te
ervaren. "Waar ik scheerschuim kon kopen?", vroeg ik een van de oudere
paters in de communauteit. Vijf minuten later stond ik in zijn kamer en
kreeg een hele bus cadeau. Op mijn tweede dag in een vreemde stad en
een vreemd huis betekent zo'n klein gebaar veel voor me. En het is niet
de eerste keer dat me zoiets overkomt, sinds ik eind januari in de V.S.
arriveerde. Telkens werd er in mijn kleine noden en verlangens
voorzien. Vertrouwen op de Voorzienigheid leidde de eerste jezuïeten.
