Toen Paulus zijn brief aan de Romeinen schreef, leefde in de wereldstad een groep christenen waarvan niemand weet hoe ze er eigenlijk gekomen waren. Brachten de reizende legioenen van het Romeinse leger de nieuwe leer in hun vaarwater mee? Of kan, zoals door sommigen wordt gesteld, de apostel Petrus de stichter van de christengemeente zijn geweest? Hoe dan ook, Paulus - apostel van de heidenen - voelde zich ook voor deze groep verantwoordelijk en stuurde hen een brief. Daarin zette hij uiteen wat de inhoud is van het geloof dat deze jonge christenen aanhingen.
Oorspronkelijk was Paulus een Farizeeër, die in Jeruzalem zijn opleiding kreeg als leerling van de alom geprezen rabbijn Gamaliël. Het stukje dat we vandaag aanhoren, liegt er niet om. Paulus grijpt terug naar de tijd tussen Adam en Mozes, de tijd van vóór de wet zoals hij zelf zegt.’Door één mens is de zonde in de wereld gekomen en door de zonde de dood, en zo is de dood voor ieder mens gekomen, want ieder mens heeft gezondigd.’ Als Adam symbool staat voor elke mens, dan is zijn zonde ook de zonde van elke mens. In Adam zijn wij allen zondaars. In het geloofsboek van onze bisschoppen wordt het zo verwoord: 'Waarin bestaat de zonde van de oorsprong waardoor wij besmet zijn? In het verhaal over de zondeval is de weerslag van de zonde op de menselijke verhoudingen en op de buitenwereld raak beschreven. De mens wordt in zijn diepste wezen en in zijn meest belangrijke taken door de zonde aangetast. Van harmonie naar concurrentie en rivaliteit en naar conflict: tussen mensen onderling, tussen de mens en de natuur' (Geloofsboek p.29).
Toch zijn we niet gedoemd om te verstikken in het kwaad waaraan we ons schuldig maken 'dankzij die ene mens, Jezus Christus. Zoals door de ongehoorzaamheid van één mens alle mensen zondaars werden, zo zullen door de gehoorzaamheid van één mens alle mensen rechtvaardigen worden.' Jezus van Nazaret bracht in woord en daad een God aan het licht die overstroomt van barmhartigheid. Volgens Paulus zijn we begenadigde zondaars. Bevrijd mogen we ademhalen en voluit leven.
Agnes Lameire, Levende Kerk, februari 2008