openBoekje: 5de zondag van de vastentijd
De brief aan de Efeziërs was eigenlijk een omzendbrief naar meerdere christengemeenten rondom de stad Efeze. Ik kan me levendig voorstellen hoe een schrijven van Paulus door de bekeerlingen met vreugde werd ontvangen, gelezen en gekopieerd. Leggen wij nog een beetje van datzelfde enthousiasme aan de dag bij het horen van een stukje Paulusbrief?
'Eens was u duisternis maar nu bent u licht, door uw bestaan in de Heer. Ga de weg van de kinderen van het licht.' In de bijbel worden licht en duisternis vaak pal tegenover elkaar geplaatst. Licht is synoniem voor leven, terwijl duisternis naar dood verwijst. Paulus grijpt naar deze symbooltaal om zijn boodschap aan de man te brengen. Voor zijn christenen laat hij er geen twijfel over bestaan: de Heer heeft hen uit het duister naar het licht geleid. Aan hen nu om in dat licht te blijven wandelen of meer nog, om zelf licht te zijn. 'Het licht brengt goedheid voort en gerechtigheid en waarheid.' Toch kan het leven ook nacht zijn. Verlies, ziekte, beproeving, angst en pijn ervaren we terecht als duisternis. 'Ontwaak uit uw slaap en sta op uit de dood, en Christus zal over u stralen', schrijft Paulus en haalt daarmee een fragment uit een vroege doophymne aan. Maar hoe doen we dat als we met tegenslag te kampen krijgen? Als alle godsvertrouwen wegglijdt als zand tussen de vingers? Te allen tijde hebben christenen geloofd en gehoopt dat achter pijn en dood nieuw leven wenkt. Zelfs in kleine, dagdagelijkse dingen mogen we dat ontdekken. Een zieke die geneest, een wonde die heelt, een dorre tak die bloeien gaat: duisternis bergt leven. Voorbij dood gluurt verrijzenis. Zegt de bijbel ook niet dat God zich met duister omhult opdat mensen Hem blijvend zouden zoeken?
Agnes Lameire, Levende Kerk, maart 2008