Kijk met de ogen van Jezus
Naar God
Kitty Van Nieuwenhuysen was jarig deze week. Een dag voor haar verjaardag doet de agente samen met haar collega een interventie na een melding van inbraak. Als de twee op de plaats van de misdaad toekomen, wordt hun combi doorzeefd met 23 kogels uit een kalashnikov-machinegeweer. Haar leeftijd in kogels. Een van de kogels raakt haar in het hoofd. Ze is op slag dood.
Waarom moet zoiets gebeuren? Waarom wordt zij gedood en niet haar collega? Waarom laat God zoiets toe?
Duitsland werd deze week opgeschrikt door twee gevallen van kindermoord. Op één dag goed voor acht kinderlijkjes. En in de VS schoot een jonge kerel van 19 eerst acht mensen dood en doodde vervolgens zichzelf.
Waar was God?
Dergelijke vragen worden niet enkel op de markt of in de cafés gesteld. We stellen ze allemaal wel eens. Zeker als het onheil onszelf treft in de vorm van een ongeneeslijke ziekte, een zwaar ongeval, een blijvende handicap, een mentaal gehandicapt kindje, een ongewenste zwangerschap, ontslag of faillissement.
En omgekeerd, als we het moeilijk hebben, hulp nodig hebben, of bij de examens van de kinderen, dan staan we vlug met onze schietgebedjes tot God klaar. Of Hij niet zou kunnen ingrijpen?
Hoe keek Jezus naar God? Hoe zou Jezus nu reageren op die onheilsberichten van de afgelopen week? Dat is moeilijk te zeggen, vind ik. Ik zou geneigd zijn te denken dat Hij veel medelijden zou hebben. En verdriet ook. Maar Hij zou de schuld niet in de schoenen van God steken. Integendeel. Hij zag God als een vader, als iemand die er altijd is om je op te vangen.
Reacties welkom op reacties@bezinningsblad.net
Ludo Vangilbergen